Lutherse kerk – Veemarktstraat 11 te Breda.
Zondag 15 maart 2026
Aanvang: 10.30 uur
Het verhaal van Lazarus is een voorafspiegeling van het lijdensverhaal van Jezus. Hier lezen we al hoe de weg van de messias gaat en hoe de weg ten dode een weg ten leven zal worden. Tegelijk is het verhaal een beeld van hoe het volk – los van God – ten dode opgeschreven is en alleen via terugkeer naar het God-bevrijder weer kan gaan opstaan, weer tot leven gewekt kan worden. Leven door de dood heen. Hoeveel doden zijn wijzelf al gestorven om te komen waar we nu staan? Hoeveel doden sterft de marathonloper voordat hij juichend over de finish komt? Een mensenleven is getekend door de dood. Hele menselijk Jezus, ergert zich, zoekt steun, huilt.
We lezen Johannes 11,1-54
Viering in de serie ‘‘Zonder visioen verwildert het volk’ Dorothé Sölle
Toespraak Franck Ploum
o.l.v. Ekklesia koor met dirigent Myriame van Genuchten en pianist Elena Yefanova zingen we o.a. Gij hebt ons in de moederschoor gekend (Oosterhuis/Oomen); Kyrië – Hij, onze God (Oosterhuis/Heuvelmans); Psalm 130 – Uit de diepte (Oosterhuis/Löwenthal); Lied bij de afgrond (Ploum/vBaest).
Bij deze vieringenserie
Tijdens de veertigdagentijd en paastijd staan we stil bij het belang van een visioen. Zonder visioen verwildert het volk zei Dorothé Sölle ooit. Zonder vergezicht blijft je blik beperkt tot het nu en het heden. Nu is ‘leven in het nu’ wel een adagium dat bij onze tijd past. En in zekere zin is het ook adagium dat ons helpt om niet alleen maar vooruit te hollen, en vooruit te kijken, maar juist te zien wat er nu in ons leven aanwezig is aan liefde en goedheid en leefkracht. Maar daarnaast is er ook een visioen nodig, omdat het ‘nu’ ons ook gevangen kan zetten en houden in de wereld zoals die er uit ziet en functioneert: hoe we speelbal zijn van de grootmachten van onze tijd. Hoe de Tech-reuzen ons leven sturen en onze meningen beïnvloeden in de richting van macht en geld ten behoeve van henzelf. In deze vieringenserie plaatsen waar een andere beweging tegenover: de beweging van de kwetsbaarheid, van het gewone leven waarin mensen opkomen voor elkaar en zich richten op wat goed is te doen: elkaar bevrijden, elkaar tot zegen zijn, elkaar doen opstaan uit de dood.